Doğal Ayıklanma, Canlılık ve Suç Olgusu

Diyet, Kurban ve Biat: Dinlerin Doğuşu

Bu yapı, ilkel insanlar arasındaki paylaşım savaşında oluşan kendini meşrulaştırma ve güç oluşturma mücadelesi içinde tarih boyunca var oldu. İnsanın insanı cezalandırırken diyet ödetmesi gibi, doğanın afetlerle cezalandırması da insanı doğaya karşı yenilgisinde bir diyet ödemeye mecbur kılar. İnsan kendini doğanın gazabından korumak için ona kurbanlar adar, insanı kurban eder ya da gazabından korunmak için doğaya (Tanrı’ya) biat eder. Her ne kadar doğaya karşı gelip onu parçalıyor, dağıtıyor, yıkıyorsa da doğadan gelecek güce karşı kendini korumak için yaratana sığınmaya, onun koruması altına girmeye çalışır. Bu durum insanın tam bir çaresizliğini sergiler. “Eğer bir afet (gazap) varsa ve suçluysam cezamı çekerim” diyerek doğanın karşısında tam bir teslimiyet gösterir.

Dinlerin ortaya çıkmasının nedeni, doğal dengeyi koruma çabalarının sonucu olarak yüce olana, Tanrı’ya uyma, onun peşinden gitme ve kendini bir şeye ait hissetme duygusudur. İnsan, doğanın gazabından, afetlerden (ya da cennet ve cehennem inancıyla) korunmak için kendisi için yüce olan şeye veya şeylere biat eder. Oysa biat etse de etmese de afetler hiçbir ayrım yapmaz; ne diyet ödersen öde, hayat tesadüflerin çatışması, kaynaşması ve ayrışması temelinde yeni enerjiler açığa çıkarır ya da enerjiler boşalır (dönüşür).

Yine de insanoğlu kendine bir şans tanınması için diyetini ödemeye çalışır. Bu diyet, büyük ve güçlü bir duygu olan tapınma duygusuyla güçlü bir mesleği ortaya çıkarır. Bu dinsel mesleğin sahipleri sürekli diyeti hatırlatmaya, canlı tutmaya, biatı süreklileştirmeye çalışır. Hem bu işten çıkarı olanlar hem de meslek sahipleri sıradan insanı ibadet etmeye zorlar. Karşı bir duruşu olmayan her sıradan kişi ya uyar ya da karşı konulmaz bir zorlamaya tabi olarak ibadeti yapmaya çalışır. İbadet etmeyenler ise zımnen kural ve kaidelerin dışına itilir ya da sürüye katılmaya zorlanır.

Demek ki yaşamak için diyet ödeme fiili ilk insandan beri var. Bu da canlılığı yok etmeye değil, bir fiile karşı (canına karşı malını vermek gibi) diyet ödemeye zorlamaya ya da diyet ödemeyi kabullendirmeye yöneliktir. Bu diyet, gücü kabullenme ya da kabullenmeme ölçüsünde ertelenirken işlenen suça ikinci bir suç eklenir; ortalık durulunca ikinci bir diyet gelir. Suçun suçla (karşıtların çatışmasıyla) ortadan kaldırılması, dinlerin birbiriyle savaşında olduğu gibi yeni bir diyeti ve ezayı doğurur. Hem karşıtların çatışmasında hem de aynıların birbirini çekmesinde başka karşıtlıklar, başka çelişkiler oluşur.

Tahakküm ve Doğal Seleksiyon

Cezalandırmanın özünde bir gücün başka bir şey üzerinde tahakküm kurması vardır. Doğada bu, bir enerjinin başka bir enerjiye dönüşmesine neden olurken insan ya da canlı üzerinde canlının yok edilmesine veya yaşam alanının sınırlandırılmasına yol açar. Bir canlının başka bir canlı üzerinde tahakküm kurması, onun sadece bir enerji olmasından değil, canlı bir enerji olarak var olmasından ve kendini idame ettirmek için bir şeyi ele geçirmesi ya da kendine mal etmesi gerektiğinden kaynaklanır. Canlı irade, ancak bir şeyi isteyip onu elde etmekle kendini gösterir.

Canlının canlı üzerinde hâkimiyet kurması yeni yaşam alanları ve yeni yaşam biçimleri yaratırken bu doğal seleksiyon içinde en rafine ve en becerikli olanlar hayatta kaldı. Böylece bir canlı başka bir canlı üzerinde kendine yaşama hakkı kurdu. Canlıların tüm mücadelesi yeniden var olmak ve canlılığını en küçük parçasında bile sürdürmektir. Ama canlı doğa, yaşam alanlarını seçerken her zaman “ihtiyacı kadar tüketme” ilkesiyle bir denge kurmuştur. Bir canlı başka bir canlıyı parçalarken ihtiyacından fazlasını parçalamaz; hatta bir canlı türü diğerini azaltarak çeşitliliği doğal seleksiyona (zayıfların yok olması, güçlünün ayakta kalması) tabi tutar. Yukarıda belirttiğimiz denge böyle kurulur. Hiçbir canlı bir diğeri üzerinde tam bir üstünlük kurabilecek donanıma sahip değildir; çünkü bu eylemini canlılığının bir parçasıyla tamamlar ve hayvansal dürtülerini akıl boyutunda kullanamaz. İnsan gibi yok edici değildir.

Bu doğal seleksiyon dengesi, yaşam kaynağını topraktan alan bitki canlılığı üzerine kurulmuştur. Bitkiler ne kadar çok gelişirse hem canlı türleri çoğalır hem de canlılardaki koruyucu özellikler artar. Enerjinin korunumu kanunu gibi canlılığın da bir korunum kanunu vardır: Canlı kendi kendini kurar ve korur. Kimileri av, kimileri avcıdır; canlının içindeki bu dengede ceza ve cezalandırma bu şekilde ortaya çıkar.

Suçu ve Suçluyu Üreten İnsandır

Ama hayvanlar âleminde ne suç vardır ne de suçlu. Çünkü hiçbir canlı, başka bir hayvanın ya da bitkinin canına kastedip onu öldürse de insan gibi karşıtını tümüyle yok etmeyi düşünmez; dolayısıyla suç oluşmaz. Aynı zamanda kendi türünü sürdürmek için mücadele eder. Şiddeti kendi türüne yönelten, kendi türünü bilerek ve isteyerek öldüren tek varlık insandır. Suçu da suçluyu da üreten insandır. Başka türlere yöneltilen şiddette suç oluşmaz; insan hariç tüm canlılar kendi türünü korur. Çok az hayvan, belli dönemler dışında kendi türünü öldürür.

Kendi kendini (intihar ederek) ve kendi türünü yok etmeye, öldürmeye çalışan tek tür insandır. Diğer canlılar yaşamak ve beslenmek için bir canlıyı öldürürken insan yaşatmamak için öldürür; amacı diğer insanların varlıklarını ele geçirmektir. İnsan, hayatları öldürürken o canlıların hayatını, uygarlığını çalmaya çalışır. Gündelik yiyecek ihtiyacından fazlasını çaldığı için hırsız, hayatları çaldığı (kendi türünü öldürdüğü) için de suçludur; bu da büyük bir suçtur.

İhtiyaç Kadar: Doğal Aklın Yasası

Çünkü doğa, canlılığını karşıtlar arasındaki dengeyle sürdürür. Bir tür başka bir tür üzerinde belli bir üstünlük kurmaya başladığında kendi yiyeceklerinin azalmasıyla karşı karşıya kalır; bu sefer de kendi türü açlıktan ölür. Yılanlar tarla farelerini yok edecek kadar öldürse kendi yaşam alanlarını küçültür. İhtiyaçtan fazlasının öldürülmesi karşı türün yok olması demektir; bu da kendi türünün yiyecek bulamamasına ve yok olmasına neden olur. Bu nedenle doğal akıl, ihtiyaç kadar olana sahip olmaktır; bu, canlılığın ayakta kalması için zorunlu olan canlılık yasasıdır.

Bir türü yok ederseniz, tarlalardaki fareleri zehirlerseniz ne yılanlar yaşayabilir ne kartallar ne de diğer kuşlar ve hayvanlar. Canlılığı öldürülmüş bir toprak parçasıyla karşı karşıya kalırız ve kara parçası çölleşmeye başlar. Doğayı yerli yersiz, öldüresiye ilaçlamak doğal dengeyi bozuyor; dolayısıyla insanoğlu doğaya karşı suç işliyor.

Hayvan, düşmanını ya da yiyeceğini ele geçirdiğinde onu tümüyle yok etmez. Kavga orada olur; ölen ölür, kalan sağlar yoluna devam eder. Doğanın belleği canlılığı korumaktır. Doğal akıl, yani doğadaki diğer canlılar, insan gibi büyük ve öldürücü bir belleğe sahip değildir.

İbrahim Can, Mayıs 1999

About admin

Check Also

UZUN SÜRMÜŞ BİR İNTİHAR (80 gençliği)

ahmet arif sayfası UZUN SÜRMÜŞ BİR İNTİHAR…Ali DURGUN -18 Mayis 2010 68 Kuşağı üzerine çok …

Bir yanıt yazın

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.